Ver(w)eren
This graduation project explores the shifting landscape of the Oosterschelde, where water comes and goes, erodes and shapes, and where both the spoken and the unspoken leave their traces. Here, weathering is not seen as decay, but as a process to be honored. Through knotting, following traditional tidal fishers, and working with locally sourced seaweed, I explore the connection between people and landscape.
Dit afstudeerproject onderzoekt het beweeglijke landschap van de Oosterschelde, waar water komt en gaat, slijt en vormt, en waar het talige en het woordloze hun sporen achterlaten. Hier is verwering geen verval, maar een proces om te eren. Door te knopen, traditionele weervissers te volgen en te werken met lokaal zeewier verken ik de verbinding tussen mens en landschap.
The rhythm of the tides forms the guiding thread of this project. Through collecting and shifting between different perspectives, I search for a connection with this place and with the world of which we are a part. The installation consists of a collection of washed-up traces, film, and local materials. Together, these elements reveal the different layers of the landscape and its continuous transformation.
Het ritme van het getij vormt de leidraad van dit project. Door te verzamelen en me in verschillende perspectieven te verplaatsen, zoek ik naar verbinding met deze plek en met de wereld waar wij deel van uitmaken. De installatie bestaat uit een verzameling aangespoelde sporen, film en lokaal materiaal. Samen brengen deze elementen de verschillende lagen van het landschap en zijn voortdurende veranderlijkheid in beeld. ‘Hoe leren we mee te stromen met een landschap dat voortdurend verandert?’
‘How do we learn to move with a landscape that is constantly changing?’
Waterbeing | Waterweefsel
A story told from the waters of the Oosterschelde. An attempt to make another relationship with water visible: not as a view, but as a carrier of experience. By giving the water a voice, space emerges for emotion, involvement, and closeness. The story is engraved into handmade seaweed paper. Not only the words speak, but the material itself: the fibres, the scent, the salt. In this way, the place becomes part of the story.
Een verhaal vanuit het water van de Oosterschelde. Een poging om een andere relatie met water zichtbaar te maken: niet als uitzicht, maar als drager van ervaring. Door het water een stem te geven, ontstaat ruimte voor emotie, betrokkenheid en nabijheid. Het verhaal is uitgesneden uit handgeschept zeewierpapier. Niet alleen de woorden spreken, maar ook het materiaal: de vezels, de geur, het zilt. Zo wordt de plek zelf onderdeel van het verhaal. De Oosterschelde spreekt. Kunnen wij als mensen luisteren naar een niet-menselijke entiteit?
‘Can we, as humans, listen to a non-human entity?’
In Search of a Dialogue with the Landscape | Op zoek naar een dialoog met het landschap
Through this installation in the tidal mudflats, my physical presence enters into dialogue with the landscape. As the tide rises and falls, the silt shifts and the landscape transforms. My presence becomes part of this rhythm. I no longer try to explain the place, but I listen to it, to experience how it breathes and lives. Three driftwood totems stand at the centre, carved with knots symbolising our complex relationship with nature: intertwined, difficult to unravel, yet always open to change. Perhaps, over time, the knot can become a balanced loop, a relationship in which reciprocity is possible. The triangular forms refer to the traditional fish weirs once used to catch anchovies in the mudflats. In this way, personal presence, cultural traces, and natural processes come together in a landscape that is never still.
Met deze installatie op het slik gaat mijn fysieke aanwezigheid als maker een dialoog aan met het landschap. Terwijl het getij komt en gaat, verschuift het slib en verandert het landschap. Mijn aanwezigheid wordt onderdeel van dit ritme. Ik probeer de plek niet langer uit te leggen, maar ernaar te luisteren, te ervaren hoe het landschap ademt en leeft. In het midden staan drie totems van drijfhout, waarin knopen zijn gekerfd die onze complexe relatie met de natuur verbeelden: verstrengeld, moeilijk te ontwarren, maar altijd open voor verandering. Misschien kan de knoop na verloop van tijd veranderen in een gebalanceerde lus, een relatie waarin wederkerigheid mogelijk wordt.
De driehoekige vormen verwijzen naar de traditionele weervisserij, waarbij houten visweren op het slik werden gebruikt om ansjovis te vangen. Zo komen persoonlijke aanwezigheid, culturele sporen en natuurlijke processen samen in een landschap dat voortdurend in beweging is.
Staken die als ontbloot tandvlees boven het slik uitsteken,
onmisbaar,
ramen spiegelend in het water.
(fragment uit ‘Waterweefsel’)
‘Tussen mens en getij’ | De weervisserij
‘Moving with the Rhythm of the Sea’
The traditional weir fishers of the Oosterschelde embody a way of living with the landscape that is grounded in balance. They do not fish against the water, but with the tide. They read the currents, wait for the right moment, and understand that abundance can only exist when there is room for recovery. By working with the seasons, they allow the place itself to regenerate. In their way of fishing, a form of balance becomes visible: not domination, but alignment. This research has resulted in a film translation. In Tussen mens en getij (translates as Between Man and the Tide), you see how the fishermen work in harmony with the Oosterschelde. Not as a background, but as an active force in their actions. The camera follows their movements, the turning of the tide, the waiting, the knowing.
‘Meebewegen met het ritme van de zee’
De weervissers van de Oosterschelde laten een manier van leven met het landschap zien die in balans is. Ze vissen niet tégen het water, maar met het getij. Ze lezen de stroming, wachten op het juiste moment, begrijpen dat overvloed alleen kan bestaan wanneer er ruimte is voor herstel. Door met de seizoenen te werken, geven zij de plek de ruimte voor herstel. In hun manier van vissen wordt zichtbaar hoe balans eruit kan zien: geen overheersing, maar afstemming.
Uit dit onderzoek is een filmische vertaling ontstaan. In Tussen mens en getij zie hoe de weervissers samenwerken met de Oosterschelde. Niet als achtergrond, maar als actieve kracht in hun handelen. De camera volgt hun bewegingen, het keren van het tij, het wachten, het weten.
‘Aangespoelde sporen’
Human actions leave traces. They settle into the landscape and move with the ecological processes that reshape it. The water absorbs what we leave behind: eroding, discoloring, breaking down, transforming. What appears as loss or decay can also reveal something new. The water continues to write upon what was left behind. I collect what is returned. I knot, translate, and bring it together. In these washed-up objects, I read traces of our relationship with place and water. Of care and carelessness, presence and distance. What the water brings back is never only material. It carries memories, movement, and human presence, transformed by time, tide, and landscape.
Menselijk handelen laat sporen na. Ze nestelen zich in het landschap en bewegen mee met de ecologische processen die het voortdurend veranderen. Het water neemt mee wat we achterlaten: het erodeert, verkleurt, breekt af en transformeert. Wat als verlies of verval wordt gezien, kan ook iets nieuws onthullen. Het water blijft schrijven op wat is achtergelaten. Ik verzamel wat wordt teruggebracht. Ik knoop, vertaal en breng samen. In deze aangespoelde objecten lees ik sporen van onze relatie met de plek en het water. Van zorg en achteloosheid, aanwezigheid en afstand. Wat het water terugbrengt is nooit alleen materiaal. Het draagt herinneringen, beweging en menselijke aanwezigheid in zich, gevormd door tijd, getij en landschap.
Aangespoelde sporen
A photo publication in which a collection of human and non-human traces from the Oosterschelde come together. If you’re interested, feel free to send me a message!
€40
2026
