Ver(w)eren
This graduation project explores the shifting landscape of the Oosterschelde, where water comes and goes, erodes and shapes, and where both the spoken and the unspoken leave their traces. Here, weathering is not seen as decay, but as a process to be honored. Through knotting, following traditional tidal fishers, and working with locally sourced seaweed, I explore the connection between people and landscape.
Dit afstudeerproject onderzoekt het beweeglijke landschap van de Oosterschelde, waar water komt en gaat, slijt en vormt, en waar het talige en het woordloze hun sporen achterlaten. Hier is verwering geen verval, maar een proces om te eren. Door te knopen, traditionele weervissers te volgen en te werken met lokaal zeewier verken ik de verbinding tussen mens en landschap.
The rhythm of the tides forms the guiding thread of this project. Through collecting and shifting between different perspectives, I search for a connection with this place and with the world of which we are a part. The installation consists of a collection of washed-up traces, film, and local materials. Together, these elements reveal the different layers of the landscape and its continuous transformation.
Het ritme van het getij vormt de leidraad van dit project. Door te verzamelen en me in verschillende perspectieven te verplaatsen, zoek ik naar verbinding met deze plek en met de wereld waar wij deel van uitmaken. De installatie bestaat uit een verzameling aangespoelde sporen, film en lokaal materiaal. Samen brengen deze elementen de verschillende lagen van het landschap en zijn voortdurende veranderlijkheid in beeld. ‘Hoe leren we mee te stromen met een landschap dat voortdurend verandert?’
‘How do we learn to move with a landscape that is constantly changing?’
Waterweefsel | I Am the Oosterschelde
A story written from the perspective of the waters of the Oosterschelde, in which I use language to make another kind of relationship visible. One in which the woven body of water is no longer merely a view, but a carrier of experience. By giving the water a voice, space can emerge for emotion, for involvement, and for another kind of closeness. The story is engraved from handmade seaweed paper. Not only do the words speak, but so does the material itself: the fibres, the scent, the salt embedded within the paper. In this way, the place itself becomes part of the story. The Oosterschelde speaks.
Een verhaal geschreven vanuit het perspectief van het water van de Oosterschelde waarin ik met taal een andere verhouding zichtbaar te maken — een relatie waarin het waterweefsel niet langer een uitzicht is, maar drager van ervaring. Door het water een stem te geven, kan er ruimte ontstaan voor emotie, voor betrokkenheid, en een ander soort nabijheid. Het verhaal is uitgesneden uit handgeschept zeewierpapier. Niet alleen de woorden spreken, maar ook het materiaal: de vezels, de geur, het zilt dat in het papier besloten ligt. Zo wordt de plek zelf onderdeel van het verhaal. De Oosterschelde spreekt. Kunnen wij als mensen luisteren naar een niet-menselijke entiteit?
‘Can we, as humans, listen to a non-human entity?’
In search of a dialoge with the landscape
Through this installation in the tidal mudflats, my physical presence as a maker becomes visible. As the water rises and falls, the silt shifts, and the landscape continuously changes, my presence too becomes absorbed into the rhythm of this place. Within this constant movement, nature reclaims its space and a dialogue emerges: between myself and the landscape, between human intervention and natural dynamics. I no longer try to explain the place, but to listen to it. As the tide comes in and moves back again within only a few hours, I experience how the landscape breathes and lives.
At the centre of the installation stand three driftwood totems. Carved into them are knots that symbolize our relationship with this place and with nature: complex, intertwined, and at times difficult to unravel. Yet every knot also carries the possibility of change within it. A knot can always be loosened, reconnected, transformed into another form. Perhaps, in a few years, our relationship with nature will look different. No longer like a tangled knot, but like a balanced loop in which reciprocity becomes possible.
The installation not only reveals how human traces slowly erode under the influence of water, wind, and time, but also serves as a reflection on the traditional weir fishery that is inseparably connected to this place. The triangular forms refer to the fish weirs: wooden constructions placed on a large scale in the mudflats as a method for catching anchovies. In this way, the work connects personal presence, traditional traces, and natural processes within one continuously changing landscape.
Door middel van deze installatie in het slik wordt mijn fysieke aanwezigheid als maker zichtbaar. Terwijl het water stijgt en weer zakt, het slib verschuift en het landschap voortdurend verandert, wordt ook mijn aanwezigheid opgenomen in het ritme van deze plek. In die voortdurende beweging herneemt de natuur haar ruimte en ontstaat er een gesprek: tussen mij en het landschap, tussen menselijke ingreep en natuurlijke dynamiek. Ik probeer niet langer de plek te verklaren, maar haar te beluisteren. Wanneer het water in enkele uren opkomt en weer wegtrekt, ervaar ik hoe het landschap ademt en leeft.
Centraal in de installatie staan drie totems van drijfhout. Daarin zijn knopen uitgesneden die onze relatie met deze plek en met de natuur verbeelden: complex, ineengestrengeld en soms moeilijk te ontwarren. Tegelijk draagt iedere knoop de mogelijkheid van verandering in zich. Een knoop kan altijd losgemaakt worden, opnieuw verbonden raken, een andere vorm aannemen. Misschien ziet onze verhouding tot de natuur er over enkele jaren anders uit. Niet langer als een verstrikte knoop, maar als een gebalanceerde lus waarin wederkerigheid mogelijk wordt.
De installatie toont daarmee niet alleen hoe menselijke sporen langzaam verweerd raken onder invloed van water, wind en tijd, maar vormt ook een eerbetoon aan de weervisserij die onlosmakelijk met deze plek verbonden is. De driehoekige vormen verwijzen naar de weren: houten constructies die op grote schaal in het slik worden geplaatst als vangstmethode voor anjovis. Zo verbindt het werk persoonlijke aanwezigheid, traditionele sporen en natuurlijke processen met elkaar in één voortdurend veranderend landschap.
Staken die als ontbloot tandvlees boven het slik uitsteken,
onmisbaar,
ramen spiegelend in het water.
(fragment uit ‘Waterweefsel’)
Tussen mens en getij | De weervisserij
‘Moving with the Rhythm of the Sea’
The traditional weir fishers of the Oosterschelde embody a way of living with the landscape that is grounded in balance. They do not fish against the water, but with the tide. They read the currents, wait for the right moment, and understand that abundance can only exist when there is room for recovery. By working with the seasons, they allow the place itself to regenerate. In their way of fishing, a form of balance becomes visible: not domination, but alignment.
At the moment, I am working on a film in which I document how the weir fishers collaborate with the Oosterschelde. Not as a background, but as an active force within their practice. The camera follows their movements, the turning of the tide, the waiting, the knowing.
‘Meebewegen met het ritme van de zee’
De weervissers van de Oosterschelde laten een manier van leven met het landschap zien die in balans is. Ze vissen niet tégen het water, maar met het getij. Ze lezen de stroming, wachten op het juiste moment, begrijpen dat overvloed alleen kan bestaan wanneer er ruimte is voor herstel. Door met de seizoenen te werken, geven zij de plek de ruimte voor herstel. In hun manier van vissen wordt zichtbaar hoe balans eruit kan zien: geen overheersing, maar afstemming.
Op dit moment werk ik aan een film waarin ik vastleg hoe de weervissers samenwerken met de Oosterschelde. Niet als achtergrond, maar als actieve kracht in hun handelen. De camera volgt hun bewegingen, het keren van het tij, het wachten, het weten.
Aangespoelde sporen
Human actions leave traces behind. They settle into the landscape and move along with the ecological processes that continuously reshape the area. What people leave behind is absorbed by the water: it erodes, discolors, breaks down, and transforms it.
What we might perceive as loss or decay can also be read as beauty. As a process of change in which weathering does not signify an ending, but rather reveals something new. The water continues to write upon what was once left behind.
I collect what is returned. I knot, translate, and place it together. In the washed-up objects, I read traces of our relationship with this area and with the water itself: stories of involvement and distance, of care and carelessness, of the connections we do or do not form with a place.
What the water brings back is therefore never merely material. It carries memories, movement, and human presence within it — transformed by time, tide, and landscape.
Menselijke handelingen laten sporen achter. Ze nestelen zich in het landschap en bewegen mee met de ecologische processen die het gebied voortdurend opnieuw vormen. Wat door mensen wordt achtergelaten, wordt opgenomen door het water: het schuurt, verkleurt, breekt af en vervormt.
Wat wij misschien als verlies of verval zien, kan ook gelezen worden als schoonheid. Als een proces van verandering waarin verwering niet het einde betekent, maar juist iets zichtbaar maakt. Het water schrijft verder aan wat ooit is achtergelaten.
Ik verzamel wat wordt teruggegeven. Ik verknoop, vertaal en leg neer. In de aangespoelde objecten lees ik sporen van onze omgang met dit gebied en met het water zelf: verhalen over betrokkenheid en afstand, over zorg en achteloosheid, over verbindingen die we wel of niet aangaan met een plek.
Wat het water terugbrengt, is daarom nooit alleen materiaal. Het draagt herinneringen, bewegingen en menselijke aanwezigheid met zich mee — veranderd door tijd, getij en landschap.
Aangespoelde sporen
A photo publication in which a collection of human and non-human traces from the Oosterschelde come together. Objects that have transformed, absorbed new scents, and carry the marks of time. If you’re interested, feel free to send me a message!
€38
2026
